Amerikalı şair ve siyasi aktivist Marilyn Buck, 1988 yılının Aralık ayında, tam bir yıl önce patlak veren Birinci İntifada’nın anısına “İntifada” adlı şiirine yaklaşık 3,000 yıl öncesine dayanan bir hikaye ile başladı.
İsrailoğulları ile Filistinliler arasındaki savaşta, dev savaşçı Goliat, tek başına karşılaşacağı bir rakip arıyordu. İsrailoğulları bu devin karşısında çaresizdi; kimse savaşa atılmaya cesaret edemedi. Goliat’a meydan okuyan genç çoban David, bir taşla devi yere serdiğinde, gülümsemesi bu beklenmedik zafer karşısında yaşadığı şaşkınlığı yansıtıyordu. Bu zafer, halkının kaderini değiştirmiş ve korkuya son vermişti.
Yaklaşık 3,000 yıl sonra, Buck, cezaevi hücresinden aynı hikayeyi yeniden ele aldı. Bu sefer karşı karşıya gelenler, bu topraklarda nesiller boyu yaşayan ve o eski savaşla ilgisi olmayan Filistinliler ile 19. yüzyılın sonlarından itibaren bölgeye göç eden Yahudilerin kurduğu İsrail Devleti idi. Filistinli çocukların elinde taşlar vardı, karşılarındaysa en modern zırhlı araçlar ve silahlar ile donanmış İsrail ordusu duruyordu. Buck, zamanın ve rollerin nasıl tersine döndüğünü bu satırlarda yakaladı.
Buck’a göre, İsrail, Goliat’ın tahtına hiçbir zaman kurban olma hatırasını kaybetmeden yerleşti. O, o mitolojik mücadele ile hiçbir alakası olmayan Filistinlileri evlerinden çıkarıyor, evlerini yıkıyor, yağmalayıp katlediyordu.
1989 yılında, ünlü İsrailli sanatçı Chava Alberstein, Pesah Sederi’nde nesiller boyu neşeyle söylenen “Had Gadya” adlı çocuk şarkısını yeniden yazdı. Bu şarkı, zulümden kurtulmalarını anmak için düzenlenen Seder’de okunan geleneksel bir şarkıydı. Alberstein, bu kalıplaşmış anıyı, Filistinli isyanına karşılık olarak İsrail’in tepkisiyle yüzleşti. “Had Gadya”, her döngüde güçsüzü zayıflatan aşamaları anlatıyordu, ancak sonunda hiçbir şey değişmiyordu.
Alberstein, şarkının yüzyıllardır süregelen, rahatlatıcı başını ortadan kaldırarak, şiddetin döngüsünü açık uçlu bir hale getirdi. Bu dönüşümle, korkunç bir soru ortaya çıktı: “Ben bu hikayede kurban mıyım, cellat mı? Ben keçi miyim, yoksa kurt mu?” Bu soru, Alberstein’in İsrail’e yönelttiği doğrudan bir eleştiriydi. “Bu korku döngüsü ne zaman sona erecek?”
Geçen 40 yıla rağmen Buck’un şiirindeki hüzün ya da Alberstein’in şarkısındaki huzursuzluk azalmadı. İsrail’in gücü ve silahları katlanarak büyüdü, ancak kendisini dünyaya açıklama şekli bir adım bile ilerlemedi. İsrail, artık Goliath’a dönüşmüş olmanın yanı sıra, bu gücü elinde bulundurarak kendini hâlâ David olarak görmeye devam ediyor.
