Türkiye, askeri güç ve etkinlik açısından avantajlı konumda. Bu durumun belirleyici unsuru ise savunma sanayisi. Ankara, silah ihracatını ve ileri konuşlanmalarını siyasi etki olarak kullanıyor. Mısır ise bu kapasiteye sahip olmadığı için coğrafya, arabuluculuk ve Körfez maliyatına dayanarak bölgesel diplomaside merkezi konumunu korumaya çalışıyor. Her iki strateji birbirini tamamen yerinden edemediği için, iki başkent daha fazla koordinasyon sağlamakta.
Şubat 2026’da, Cumhurbaşkanları El-Sisi ve Erdoğan, Kahire’de ikinci Yüksek Düzeyli Stratejik İşbirliği Konseyi’ni başkanlık etti. Savunma anlaşmaları imzalandı ve 2028 yılına kadar 15 milyar dolar ticaret hedefi belirlendi. Aylar sonra Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan ile Mekke Ortak Savunma Anlaşması’na katıldı, Mısır ise bu anlaşmanın dışında kaldı. Bu gelişmeler, ABD-İran savaşı, Gazze ateşkesi ve Sudan iç savaşı ile birlikte, Nasser’dan bu yana süregelen bir soruyu yeniden gündeme getirdi: Hangi Sünni güç bölgesel gündemi belirleyecek?
Savunma sanayisi, Türkiye’nin en belirgin avantajı. Türkiye’nin silah ve havacılık ihracatının 2025’ta yaklaşık 10 milyar dolar olması bekleniyor. Mısır ise Türkiye’den silah alımına yönelmiş durumda ve Türk devlet silah üreticisi, Mısır’da bir mühimmat fabrikası kurma anlaşması imzaladı. Mısır, dış politika hamlelerinde daha temkinli bir yaklaşım sergileyerek, kendisini vazgeçilmez olmaya çalışırken, Türkiye sahada daha etkin bir yapıya sahip.
Sonuç olarak, Türkiye bölgesel liderlik mücadelesinde avantajlı. Güç yapısını inşa edebiliyor, satış yapabiliyor ve onu sahada konuşlandırabiliyor; Mısır ise bunu yapamıyor. Mısır’ın stratejisi zayıf değil, farklı. Gazze’deki bir uzlaşı, Sudan’daki bir ateşkes veya Kızıldeniz güvenliği, Kahire olmadan işlerlik kazanamaz. En muhtemel sonuç, Türkiye’nin askeri gücü ve etkisini, Mısır’ın erişimi ve meşruiyeti ile birleştirerek bir iş bölümü yapmasıdır.
