Enerji açısından değerlendirildiğinde, İşçi Partisi’nin kampanya lansmanı, Ulusal Parti’nin lansmanından çok daha dinamikti. Kırmızı takımın etkinliği, baştan sona mavi takıma kıyasla daha canlı ve enerjik bir havaya sahipti.
İşçi Partisi’nin son üç yıldır iktidarda olmaması, mevcut hükümeti suçlama fırsatını daha kolay bir hale getiriyor. Ancak etkinlikteki atmosferin daha canlı olduğu kesin. Bu durum büyük ölçüde, salonda bulunan gururlu Pasifik topluluğunun enerjisinden kaynaklandı.
İşçi Partisi akıllıca bir seçim yaptı; lansmanını partinin kalesi olan Güney Auckland’da düzenleyerek, geri dönmek isteyen kalabalığı topladı. Ancak etkinlikte bazı eksiklikler de vardı.
Perde açıldığında Chris Hipkins sahneye çıktığında, biraz gergin olduğu hissediliyordu. Bu lansmandan, geçen seçimdeki performansından daha iyi bir iş çıkaracağına ikna oldum mu? Çok da değil. Sahne üzerinde “Uluslararası Parti’nin vergi saldırıları tamamen saçmalık!” diyerek bir cüretkârlık gösterdi. Ancak bu, salondaki çocuklar düşünülünce biraz cesur bir tercihti.
2019’dan bu yana İşçi Partisi’nin öğrencilerin borçlarını %10 azaltma vaadi ise, borç içinde boğulmuş ve yaşam maliyeti krizleriyle karşı karşıya olan öğrenciler için rahat bir nefes aldıracak. Bunun yanında, Ulusal Parti’nin lansmanı daha fazla prodüksiyon değerine sahipti. Etkinliklerini şık bir konferans merkezinde gerçekleştirdiler, yeni reklamlarını tanıttılar ve temel sorunların çözülmesi ve geleceğin inşa edilmesi mesajını vurguladılar.
Her iki lansmanı da izledikten sonra, hangi partinin oyumu hak ettiğini düşünmeye devam ediyorum. İşçi Partisi enerji, duygu ve yeni politikalar sunarken; Ulusal Parti daha parlak bir sunum ve süreklilik vaadi ile öne çıkıyor. Ancak bu yıl beni meşgul eden o kaçınılmaz soru hâlâ geçerliliğini koruyor: Bu iki partiden hangisi oyumu almaya değer?”