Creole müziğini sunan Richard, dinleyicilere renkli ve toplumsal bir geçit töreni deneyimi yaşatıyor. Albümdeki hemen her parçada canlı enstrümantasyon bulunuyor; dancefloor ustası ve Richard’ın uzun süreli işbirlikçisi Machinedrum tarafından üretilen birkaç parça hariç. Albümün çoğu, programlanmış ritimlerle canlı performansları harmanlayan Los Angeles’lı caz grubu Katalyst Collective ile birlikte Richard tarafından co-produce edildi. Müzik, sürekli bir hareket hissi sunuyor.
Albümün açılış parçası “chuuuuurch”, Creole dilinde insanların sohbet ettiği bir kayıttan başlıyor. Ardından askeri bir davul ritmine dönüşen parça, amapiano ritmine geçerek, içinde korosin bulunduğu gospel müziğine dönüşüyor. “l v r” ise alışılmadık seçimleri yücelten enerjik bir parça olarak yer alıyor; akışkan armoniler, çevik davullar ve derin 808’lerle birleşerek akıcı bir groove yaratıyor.
“groove city” adlı parça, 1979’da New Orleans’lı soul ve funk grubu Chocolate Milk tarafından yapılan bir şarkının remiksi. Vahşi ritimler, şarkıya yeni bir soluk katıyor. Richard’ın şarkı söylediği ve rap yaptığı bölümler, sürekli çarpan davullarla dokuma tezgahından geçen iplikler gibi iç içe geçiyor. “Funk in their veins, call the bassline genes/Gold grills fashion, no shame in the strut” sözleriyle kendi köklerine selam duruyor.
Albüm, sürekli bir DJ seti gibi akıyor; hiçbir sesin fazla uzun kalmasına izin vermiyor. Şarkılar arasında ve içinde sürekli geçişler oluyor. Çoğu parçada, bir sonraki parçayı müjdeleyen bir ara geçiş veya coda mevcut. Bu düzen, müziğin akışını yumuşatırken, albümün sunduğu farklı yerlerin ve tarzların tadını da bozmuyor. Richard’ın çevik ses tonu, müzik değiştikçe deforme oluyor; Cash Money rapçileri gibi kararlı olabiliyor (“only fans”), Afrobeats sanatçılarının kesik vurgusuna kayabiliyor (“motives”) ve halk müziği sanatçısı gibi ham bir tınıda seslenebiliyor (“faith in the fire”) — ama her zaman kendine özgü bir şekilde.