“I Play Rocky,” Peter Farrelly’nin “Rocky”nin yapımına dair eğlenceli ve nostaljik hikayesi, 50 yıl önce Sylvester Stallone’un tüm zamanların en iyi boks filmlerinden biri olarak gösterilen “Rocky”nin vizyona girmesinin ardından seyirciyle buluşuyor. Philadelphia sokaklarında birkaç adım atmak ya da “Adrian” diye bağırmak, bu kültürel mirası anımsatıyor.
Farrelly’nin filmi, geçmişe olan özlemden çok, günümüze odaklanıyor. Günümüz sinema endüstrisi, büyük ölçüde kurumsal ve risk almaktan çekinirken, “I Play Rocky”, filmlerin aslında neşeli ve belki de absürt bir uğraş olduğunu hatırlatıyor. En iyi filmlerin çoğu, aslında kötü fikirlerden doğabiliyor.
“Rocky”nin gerçek mucizesi, birinin bu hikayeyi çekmeye evet demesi. İzleyiciler arasında boks dramalarına dair büyük bir talep yoktu. Ama Stallone, Hollywood’daki mütevazı pozisyonuna ve kendine has konuşma tarzına rağmen, senaryosunu satmakla kalmadı; aynı zamanda başrolde de oynamak için ısrar etti.
Anthony Ippolito’nun Stallone’yu çok iyi canlandırdığı filmi “I Play Rocky”, daha çok filmin yapımcıları ve yöneticileri üzerinden ilerliyor. Tracy Letts, United Artists’ın patronu Sandy Maddox’ı canlandırırken, “Rocky”nin yapımcıları Irwin Winkler ve Robert Chartoff ise P.J. Byrne ve Toby Kebbell tarafından canlandırılıyor. Stallone, evsiz olduğu dönemde milyonları reddedip, “Ben Rocky oynayacağım” dediğinde herkes şaşkınlığa uğruyor.
Bu, Stallone’un kendi kenar mahalle hikayesinin yansımasıdır. “I Play Rocky,” özellikle filmlerin algoritmalara karşı olan doğasına inanmasıyla eğlenceli bir yapım. Farrelly, kariyeri boyunca komedi yaparken kazandığı deneyimi, drama unsurlarıyla birleştiriyor. Filmin, eğlenceli ve absürd bir ruhla izlenmesi gerektiğini vurguluyor.
Stallone’un azmi, Peter Gamble’ın senaryosunda özetleniyor. Senaryo, Stallone’un kariyerine New York’ta başladığı günlere gidiyor. Hedefleri doğrultusunda azimle çalışırken, Sasha (AnnaSophia Robb) onunla çıkmayı kabul ediyor ve ileride onun ilk eşi oluyor.
Stallone’un yazdığı senaryoların sayısı bir hayli fazla; “Rocky”den önce ondan fazla senaryo yazmıştı ve bu süreç içinde başarılı olma çabası izleyiciye dokunuyor. İppolito, Stallone’un tarzını ve sesini yansıtırken, karikatürleştirmeden başarılı bir performans sergiliyor, ancak bu rolü sadece naif bir dahi olarak oynamak yeterli değil.
Stallone, bir barda Muhammed Ali-Chuck Wepner dövüşünü izledikten sonra evine döner ve “Rocky”yi sadece üç buçuk günde yazar. “Sayfanın üzerindeki ben” derken yorgun bir şekilde oturuyor.
Filmde yazım sürecinin müzakereleri ön planda. Stallone, 360.000 dolarlık bir teklifi reddederken, bu teklif senaryo için çok yüksek bir meblağdır. Letts’in canlandırdığı stüdyo başkanı, “The Godfather” gibi bir projeyi dışında bırakmanın acısıyla yanıyor.
Sonunda, toplam bütçeleri 1 milyon dolara kadar düşüyor ve bu, Philadelphia’da çekim yapmalarına yol açıyor. Yönetmen John G. Avildsen, projeye dahil ediliyor ve kameralar çalışmaya başlayınca, “I Play Rocky” daha nostaljik bir tarza dönüşüyor. Filmdeki komedi unsurları, oyuncuların yeteneklerini abartmasıyla da eğlendiriyor.
İşin sonunda, bu projenin en büyük film olacağını kimse tahmin etmiyordu; “I Play Rocky,” filmlerin sıklıkla unutulan bir gerçekliğine dair sıcacık bir özlem niteliği taşıyor: Sinemada, “Kimse hiçbir şey bilmez.”