Bu yıl Londra Film Festivali’nde izlediğim en favori filmlerden biri Tony Gilroy’un “Behemoth!” adlı yapımıydı. Film, Pedro Pascal’ın canlandırdığı bir çellistin aşk yaşamı ve kariyerine odaklanıyor. Film, Pascal’ın karakteri Alex’in bir eski sevgilisinden (Olivia Wilde tarafından canlandırılıyor) kaçmaya çalıştığı bir takip sahnesiyle başlıyor. Müzik ve tempoyla Jason Bourne filmlerini aratmayacak bir atmosfer yaratıyor. Gilroy, daha önce Bourne serisine de senaristlik yapmış bir isim, bu filmde de aynı yaratıcı yaklaşımını sürdürüyor. “Behemoth!”, bir sanatçının ilhamı ve zayıflıklarıyla dolu bir portresi olarak, bir casus gerilimi şeklinde anlatılıyor.
Gilroy, “Behemoth!”ta Pascal’dan duygusal notlar almayı başararak, onun daha önce ortaya koymadığı bir yanını gösteriyor. Film, uluslararası şehirler arasında seyahat eden klasik bir müzisyenin yaşamına dair samimi bir anlatım sunuyor. Hollywood yapımcılarından yeni filmler için müzik çağrıları bekleyen Alex’in hayatı, büyük prodüksiyonların perde arkasını gösteren sahnelerle zenginleşiyor. Orkestranın film müziği çaldığı sahnelerle Alex’in kendi maceraları iç içe geçiyor; bu şekilde izleyiciler, Alex’in eylemlerini müziğin önerdiği türe göre okuyabiliyorlar.
Ayrıca Gilroy, filmin ortalarına gelmeden önce akıllıca bir geriye dönüş yapıyor. Seyahat eden bir müzisyen olarak Alex’in hayatı, farklı şehirler ve orkestralarla örülü. Pascal, her zamanki gibi çekici ve atletik görünüyor, bu nedenle annesinin bir dakikada huzurevinden çıkıp, şimdi kocasının kıyafetlerini ararken gördüğü dönüşümü takip etmek zorlaşıyor. Gerçekten de, bu sahne o kadar ustaca işlenmiş ki geriye dönüş olduğunu anlamak zaman alıyor.
Alex’in müzisyen Eva ile olan kısa ilişkisi, onun hayatının merkezi anlarından biri haline geliyor. Dallas’taki orkestrada şans eseri karşılaştıkları an oldukça tatlı; etraflarındaki zengin kadınlar önce onları âşık sanıyorlar. İlk başta film, bu kadınlarla dalga geçiyor gibi görünse de, onların Alex ile flirt edişleri ve sahneyi terk etme zamanlarını bilmeleriyle izleyiciye ne kadar sevimli olduklarını gösteriyor. Alex ve Eva’nın birlikte geçirdiği zamanı bilmiyoruz, ancak Gilroy, Eva’nın başka bir adamdan evlenme teklifi aldığını Alex’e söylediği anı kritik bir nokta olarak gösteriyor. İzleyici, artık Alex’in harekete geçmesi gerektiğini anlar, fakat bunun sonuçları hüsran oluyor.
Filmin sonunda, Alex’in biyografisinin son bölümü “Behemoth!” adlı bir filmin müziğinin kaydedilmesiyle gerçekleşiyor. Alman aksanına sahip kötü karakter şefin müzisyenlerden “daha fazla yoğunluk!” isteyişi oldukça keyifli bir sahne sunuyor. Müzisyenler bu zorbalık karşısında rahatsız görünürken, şefin yerini Alex’in en çok takip ettiği genç müzisyen alıyor. Alex’in hayatı, başkalarının hikayeleri için çaldığı müzikle şekilleniyor. “Behemoth!” isminin anlamını çözmeye çalışırsak, Alex’in başka projelerde duygusal yoğunluğu sağlamak için çaba sarf ettiğini görmekle birlikte, kendi hayatında aynı yoğunluğu yakalayamadığını söyleyebiliriz. Sonunda genç müzisyenle kurduğu bir bağ, izleyicilere Alex’in hayatının iyi bir şekilde yaşanıp yaşanmadığını değerlendirme fırsatı sunuyor.