Pawel Pawlikowski’nin savaş sonrası üçlemesinin üçüncü siyah-beyaz filmi “Fatherland”, Cannes Film Festivali’nde En İyi Yönetmen Ödülü’nü kazandı. Ayrıca 32. Bosna-Hersek Sarajevo Film Festivali’nin açılış filmi olarak gösterildi. Filmin büyük bir kısmı bir otomobil içinde veya otomobilden çekilmiş sahnelerden oluşuyor ve daha önceki sahnelerden birinde tahrip olmuş, bombalanmış Frankfurt’tan geçiyoruz. Sarajevo’da izlerken, bu sahne 90’lı yıllardaki savaşlar sırasında yaşanan yıkımı düşünmeme sebep oldu; açık hava ekranının hemen solundaki yıkılan ve sonra yeniden restore edilen kütüphane binası dikkatimi çekti.
Film, August Diehl’in yüzüyle başlıyor. Diehl, burada Klaus Mann’ın karakterine mükemmel şekilde hayat vermiş. Cannes’daki dünya prömiyerinde de benzer bir durum yaşandı. Diehl/Mann, filmdeki ilk görüntüsüyle kız kardeşiyle yaptığı telefon konuşmasında hayatına son verme arzusunu dile getiriyordu.
Mann ailesi geniş bir aile yapısına sahip. Almanya’da doktora öğrencisiyken, üzerinde birkaç aile bireyinin yüzü bulunan ilk kupayı satın almıştım. O zaman sadece Thomas Mann’ı tanıyordum ve ‘Buddenbrooks’ adlı eseri Almanca satın almıştım. Ancak Almanya, ona yaklaşma çabalarıma karşı düzenli bir şekilde direndi. Bu, ‘Fatherland’ filminde de işlenen ana tema olarak karşımıza çıkıyor. İki Alman, sevilemeyecek bir hale gelen Almanya’dan ayrıldıktan sonra geri dönüyor ve onu yeniden sevmeye çalışıyor; ancak Almanya devamlı olarak bu çabaları reddediyor.
Thomas Mann, çeşitli edebi etkinliklerde hafif bir havayla konuşurken, bu yeniden bağlantı kurma çabasının sonuçlarını hocasıyla olan diyaloglarından Erika’nın tepkileriyle görüyoruz. Erika, babasının doğduğu ülkeye ödül almak için yaptığı ziyarette ona eşlik eden sadık bir kız evladı olarak öne çıkıyor. Frankfurt’taki konuşmalarında, hem baba hem de kız, bu yeniden yapılanma sürecindeki gözlemlerinin halkın davranışlarına bağlı olduğunu açıkça ifade ediyorlar.