Bu haftaki ABD ara seçimlerinin sonuçları, Avustralya’ya Washington’un Indo-Pasifik’teki eylemleri hakkında net bir mesaj vermiyor. Ancak, gelecekteki politikaları belirleyecek iki belirsiz unsuru açığa çıkarıyor. Bu belirsizlikler, lame-duck bir başkanın Pekin ile bir anlaşma arayıp aramayacağı ya da ekonomik ve diplomatik bir çatışmayı mı seçeceği ve Demokrat Parti içindeki şahinlerle kısıtlayıcılar arasında Çin’e karşı duruş ve Indo-Pasifik güvenliğinin finansmanı konusunda hangi grubun öne çıkacağıdır.
İki temel belirsizlik olduğundan, Beyaz Saray ve Kongre’nin Indo-Pasifik politikalarında dört olası senaryo söz konusudur. Salı günü yapılan anketlerde Amerikan seçmenlerinin yaklaşık dörtte üçü, İran savaşının oylarında belirleyici bir faktör olduğunu belirtirken, altıda altı kişi bu savaşın yanlış bir karar olduğunu savundu. Demokratlar, 1993’ten bu yana en çok Temsilciler Meclisi koltuğuna sahip olacak ve Senato’da en az 54 koltuk elde edecek gibi görünüyor.
Eski Başkan Barack Obama’nın başkan yardımcısı Ben Rhodes, seçim sonuçlarını savaşa karşı bir tepki olarak tanımladı ve partisinin anti-savaş partisi olması gerektiğini söyledi. Sağdan Joel Pollak ise yönetimin başarılarını sıralayarak seçmenlerin tek bir konuda, dizel fiyatlarının yükselmesi nedeniyle cezalandırdığını öne sürdü. Dış politika uzmanı John Hulsman ise, seçim sonuçlarının karmaşık bir anlayış yaratacağı uyarısında bulunan bir değerlendirmede, seçmenlerin Cumhuriyetçileri enerji krizine neden olduğu için cezalandırdığını belirtti. Ancak, Washington’un bir sonraki adımının ne olacağı belirsizliğini koruyor.
Gelecek için bildiğimiz şeyler de var. Temsilciler Meclisi, birçok oturum düzenleyecek ve Beyaz Saray bunlarla mücadele edecek. Demokratlar, başkanı bir kez daha azletmeye çalışacak. Önemli pek bir şey geçmeyecek, Başkan gelen yasaları veto edecek, ve partinin neyi istediği konusunda uzlaşamayacak. Başkanın gözden düşen iç politika gündemi sona ermiş durumda. İran, Orta Doğu ve Ukrayna, Amerikan gemileri, mühimmat ve dikkatini çekmeye devam edecek. Seçmenlerin cezalandırdığı savaş, stratejinin de uyardığı savaş.
İki belirsizlik var ve bu belirsizlikler, Salı günkü seçimlerin Indo-Pasifik için anlamını belirleyecek. İlk belirsizlik, başkanın Pekin ile ne yapacağıdır. Donald Trump bir daha aday olamayacak. Destekçileri, Salı gününün dersinin yakıt fiyatlarını düşürmek olması gerektiğini belirtti. Çin ile bir ekonomik ve diplomatik çatışma fiyatları artırır ki bu, Xi Jinping ile bir anlaşma yapılmasını gerektirir. Trump, seçim kaybını savaşın bedeli olarak gördü. Dolayısıyla, Çin’le başa çıkma yolları açık.
İkinci belirsizlik, denetimle meşgul olan bir Demokrat Kongre’nin Indo-Pasifik güvenliğini finanse edip etmeyeceğidir. Demokratlar, Cumhuriyetçiler gibi burada ne kadar harcama yapılacağı konusunda bölünmüş durumda. Silahlı kuvvetler ve dış ilişkiler komitelerinde yıllarca görev yapmış senatörlerden oluşan bir kanat, bölgeye daha fazla bütçe, Tayvan’a silah satışını destekleyen bir yasa ve yürütmenin yeniden fiyatlandıramayacağı bir AUKUS denizaltı anlaşması talep ediyor. Diğer kanat, kısıtlayıcılar ise daha fazla paranın yurtta harcanmasını istiyor. Temsilciler Meclisi’ndeki en gür ses, Alexandria Ocasio-Cortez. Dışarıda ne kadar yük alınacağı konusunda Ocasio-Cortez ve Başkan Yardımcısı JD Vance, benzer bir görüşe sahip. Ancak şahinler komite başkanlıklarını elinde tutarken, kısıtlayıcılar enerji ve birincil seçmenleri kontrol ediyor. Demokratik şahinler, kendi Pasifik stratejilerini tek başlarına geçiremez. Cumhuriyetçilere veya Demokratik kısıtlayıcılara ihtiyaçları var ve kısıtlayıcılar bunu biliyor. Bu mücadele 2028’e kadar sürecek. Her iki parti de artık Amerika’nın daha az şey yapması gerektiği konusunda hemfikir. Adayları, daha az şey yapmanın Pasifik’in sınırını aşıp aşmadığını söylemek zorunda kalacaklar.
Özetle, Beyaz Saray ve Demokratların tutumlarına ilişkin dört olası kombinasyon bulunuyor:
- Trump–Xi anlaşması ve Demokratik şahinlerin yükselmesi, Beyaz Saray’ın Pekin ile pazarlık yapması ve Kongre’nin bunu yasalar ve para ile sınırlaması anlamına gelir. Müttefikler karışık sinyaller alacak, Canberra, Beyaz Saray’dan daha fazla Capitol Hill ile çalışacak, Pekin Güneydoğu Asya ve Pasifik adaları üzerinde daha fazla baskı yapacak ve Amerikan prestiji yavaş yavaş eriyecek.
- Trump–Xi anlaşması ve Demokratik kısıtlayıcıların yükselmesi, bölgesel duruşu destekten mahrum bırakacakken, oturumlar geri kalan çoğunluğun dikkatini alacak. Japonya, Filipinler ve Tayvan açıkça çekimser kalacak ve Avustralya, Washington’un yeniden fiyatlandırmayacağı bir denizaltı programına yatırım yapmaya devam edip etmeyeceğini sorgulayacaktır.
- Sert bir Trump ve Demokratik şahinlerin yükselmesi, Guam, kuzey Avustralya ve Pasifik adalarında harcamalar yapacak ve Canberra’ya Tayvan ile ilgili taahhütler isteyecektir.
- Tartışmacı bir başkan ve Kongre kısıtlayıcılarının yükselmesi, arkasında para olmayan sert sözler anlamına gelecektir. Müttefikler, Washington’un fark etmeden önce aradaki boşluğu görecektir ve Pekin bunu test edebilir.
Ben ikinci seçeneğe bahse girerim: başkan anlaşma yapar ve kısıtlayıcılar kazanır. İran üzerinde ve onun etrafında mücadele edecekler; Pasifik konusunda uzlaşıyorlar ama bu, bölgedeki savunucuları Washington’dan kaybettirecek.
Washington’un hangi yönde hareket ettiğini gösteren üç işaret olacak: Xi ile bir zirvenin yeni Kongre yeniden toplanmadan önce mi yoksa sonra mı gerçekleşeceği; Demokratik grup içindeki ilk savunma bütçesi oylamasının sonucunun nasıl olacağı; ve yeni komite başkanlarının Avustralya’nın vaadettiği denizaltılar hakkında ilk olarak neler söyleyeceği.