Gece dışarı çıkmadan önce, sosyal açıdan ne kadar enerjim olduğunu düşünmek için harcadığım zaman, genellikle dışarıda geçireceğim zamandan daha fazla oluyor. Birisi dışarı çıkıp çıkmak istemediğimi sorduğunda, eve dönüş saatimi ve tanımadığım insanlarla sohbet edip etmeyeceğimi hesaplamaya başlıyorum.
Tüm olası felaketleri düşündüğümde, çoğu zaman evde kalmanın mantıklı bir sebebini buluyorum. Dahası, akşamı evde kalabileceğim insanlarla mesajlaşarak geçiriyorum.
Bunu, Samantha Gavi’nin “Wellness Culture Is Killing College Life” başlıklı makalesini okurken düşündüm. Gavi, kendimize bakma dilinin, insanlarla görüşmeme kararını erdemli bir şey gibi hissettirebildiğini yazıyor.
Birçok insan için “Kaçırma Keyfi” gerçek. Sosyal bir daveti geri çevirmenin verdiği rahatlık, gürültüden kopmayı neredeyse kutlamak gibi geliyor, bu durum üniversite ortamında bile gözlemleniyor.
Kimse, birisiyle yüz yüze görüşmenin ne kadar güzel olduğunu inkâr edemez. Kolej kampüsüne otobüsle gidip bir arkadaşımla akşam yemeği yerken, yemek sonrası saatlerce dışarıda sohbet ettiğimiz anlar oluyor. Her saati verimli değerlendirmeye çalışıyorsanız, bu durum fazladan geçen bir akşam yemeği gibi görünse de, gününüzün en güzel kısmı hâline gelmiş olabilir.
Arkadaşımın neden bir dersi bırakma noktasına geldiğini bana bu kadar detaylı anlatacağı başka bir zamanı bulamazdım. Mesajla, “Profesörüm deli” mesajını alır, üç saat sonra “Ne oldu?” diye cevap verirdim.
İnsanlar daha az eğleniyor ve Z kuşağı, “sober curious” yani daha az alkol tüketimine öncelik veren ilk nesillerden biri olarak, sağlık ve yaşam bilincine yüksek önem veriyor. TikTok’ta “protein-maxxing” gibi terimler oldukça yaygın.
Ben de New Jersey’de DIY konserleri veren bir grubu konu alan bir belgesel çekiyorum. Bu süreç, bodrum müzik sahnesinin ne kadar dinamik ve misafirperver olduğunu deneyimleme fırsatı sundu. İnsanların iyi ya da kötü bir gösteriden sonra genellikle orada kalıp, bilinmeyenlerle grup hakkında konuşması veya komşu evlerden gelen müzik eşliğinde dans etmesi dikkatimi çekti.
O anın tadını çıkarmak, duraklama pratiğiyle, verimlilik baskısından uzaklaşıp bir araya gelmeyi sağlıyor.
Wellness kültürü beni, gelecekte işimi kolaylaştıracak kararlar almaya teşvik eden yönüyle rahatsız ediyor. Erken eve dönmek ya da “Pazar sıfırlaması” için zaman ayırmak gibi şeyler, Pazartesi’yi yönetilebilir kılma isteğinden kaynaklanıyor.
Pazar sıfırlamasını severim, fakat bir YouTube videosu izledikten sonra sabah rutinine dönüşmek için hemen baskı hissetmek yorucu hale geliyor.
Her zaman düzeltilecek başka bir şey var, bu da diğerlerinin kazanç sağlamasında avantaj sağlıyor. Ancak sabah dokuzda uyanmak, yataktan bile çıkmadan geçirdiğim günü israf etmişim gibi hissettiriyor.
Burada pratik bir yön de var. Eğer insanları sadece tüm akşam boşken görmek istiyorsanız, onlarla daha az zaman geçireceksiniz. Üniversitedeki dostluk bağları, sahip olduğunuz zamanı değerlendirebilmeyi gerektiriyor.
Dostluğun önemli bir kısmı, birlikte otobüs durağına yürümek ya da onların odasında çamaşır katlarken yanlarında oturmaktan ibaret. Belki bir etek iade etmesi gerektiğini konuşuyorsunuz, bir hafta sonra ise “O eteği iade etti mi?” diye soruyorsunuz.
Şu an son sınıfım ve mezuniyetin yaklaşan korkusuyla, insanlara buluşmamız gerektiğini söylüyorum. Çoğu kişi 10 dakikalık bir yürüyüş mesafesinde yaşıyor. Plansız bir Salı akşamı yemek yemek için buluşabiliriz. Bu, birlikte vakit geçireceğimiz bir Cumartesi bulmaktan daha kısa sürer.
İşte bu noktada, huzurumu koruma konusundaki tüm bu konuşmalar biraz abartılı hale geldi. İşimi tamamlayıp yeterince uyuduktan sonra görmek istediğim insanlarla buluşmayı bekliyorum. Mezuniyetten sonra, arkadaşlarla yemek organizasyonu yapmak bir ayı alabilir. Şu an “Evde misin? Geliyorum.” mesajını atabilirim.
Khushi Agrawal, Rutgers Sanat ve Bilim Fakültesi’nde gazetecilik ve bilişsel bilim okuyan dördüncü sınıf öğrencisidir. Agrawal’ın köşesi, her perşembe yayınlanmaktadır.
*Köşe yazıları, karikatürler, mektuplar ve yorumlar, Targum Yayıncılık Şirketi’nin veya personelinin görüşlerini mutlaka yansıtmaz.
SESİNİZ | Daily Targum, tüm okuyuculardan gönderiler beklemektedir. Editöre mektuplar 350-600 kelime arasında, yorumlar ise 600-900 kelime arasında olmalıdır. Tüm yazarların adlarını, telefon numaralarını, sınıf yıllarını ve üniversite bağlantılarını veya departmanlarını eklemesi yayın için değerlendirileceklerdir. Yayın için düşüncelerinizi oped@dailytargum.com ve eic@dailytargum.com adreslerine e-posta göndererek iletebilirsiniz.
