Beyrut, hayata azimle tutunan halkıyla dikkat çekiyor. Şehirde tek yönlü bir caddede yürürken her iki yönden de bakmalısınız. Motosikletler veya SUV’ler içinde bulunan sürücüler, karşıdan gelen trafiğe açık bir yolda tereddüt etmeden ilerliyor. Yan yana gelen iki araçtan, yanlış yolda giden sürücü, kurallara uyan diğerine hakaret ediyor. İşte Beyrut böyle bir yer.
Bu kayıtsız davranış, yıllarca süren şiddete rağmen hayatın tadını çıkarmayı kendine ilke edinmiş bir toplumu yansıtıyor. 1975’ten bu yana devam eden savaşlar, kentte büyük yıkıma neden olurken, bu süreçte birçok alanın ayakta kalmasını sağladı. Bugün de, İsrail hava kuvvetleri, roket ve insansız hava araçları, apartman komplekslerini, camileri, hastaneleri, okulları ve otelleri yok etmeyi sürdürüyor.
İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, Haziran ayında yayımladığı bir video mesajında, “Hizbullah ve İran, bizi sürekli savaşa sürüklemek istiyor. Önceki huzurlu günleri hatırlıyor musunuz?” dedi. Buna karşın, şehirdeki kafeler ve kültürel yaşam hala devam ediyor. Beyrut’taki Hizbullah etkisi altındaki Dahieh’de bile, İsrail hava saldırılarından sonra halk enkazları temizleyip kafeleri ve dükkanları açmak için harekete geçiyor.
Lübnan Filarmoni Orkestrası, şehirdeki kiliselerdeki Mozart, Bizet ve Hçaçaturyan konserlerine devam ediyor. Lübnan yapımı filmler, son zamanlarda Lana Daher’in “Do You Love Me” gibi, sıklıkla Metropolis sanat sinemasında prömiyer yapıyor. Savaş şartlarına rağmen, insanlar plajda ve havuzda bikinileriyle yüzmeye devam ediyor. Beyrutlular, savaş olsun ya da olmasın, hayatlarını sürdürüyor ve mücadele etmenin yollarını buluyorlar.